نقد فیلم کوپال

کوپال ساخته ی کاظم ملایی از دیگر قربانیان دسته بندی سینما به دو بخش پر مخاطب تجاری و بی مخاطب با برچسب هنر و تجربه است در ادامه با نقد این فیلم همراه ما باشید؛

جای خالی سینمای فلسفی و روانشناسانه

مدت ها است که مخاطب سینمای ایران به فیلم های کمدی یا اجتماعی که روی پرده میروند عادت کرده آنقدر که مفاهیم کمدی و اجتماعی بودن برایش تغییر کرده. در این میان گاهی آثار عمیق و فلسفی مثل “کوپال” تلنگری به مخاطب میزند و وجه دیگری از سینما را نشانش میدهد اما هنوز پس از سالها تعداد فیلمهای تاثیر گذار با ظرافت های فلسفی زیاد نیست . “کوپال” با اینکه فیلمی بسیار موفق در این زمینه محسوب نمی شود اما بایست وجودش را به فال نیک گرفت.

کوپال،کوپال و باز کوپال

دکتر احمد کوپال شکارچی و تاکسیدرمیست پس از مرگ فرزندش دچار افسردگی میشود ؛ در شب سال نو، در حالی که همه ی اطرفیانش به جز هایکو (سگ و همدم کوپال)  او را ترک کرده اند بر حسب اتفاق در زیر زمین منزل مجللش همراه با هایکو زندانی میشود و…

“کوپال” جهان تاریکی دارد همه چیز پیرامون او مسموم است ، گرچه کاظم ملایی بستر بسیارخوبی برای بیان مشکلات انسانی مانند “ضعف شخصیتی” ، “هویت طلبی” ، ” ازخود بیگانگی” و… خلق کرده اما در مطرح کردن این مشکلات چندان شیوا عمل نکرده است.

فیلم در ابتدا سعی میکند جهان کوپال را به ما معرفی کند، او شکارچی موفقیست که از تمام شکارهای گذشته اش برای خود بت هایی ساخته که بتواند با آن ها نیاز هویت طلبی اش را ارضا کند و از آنها مانند جانش محافظت میکند ، حتی فیروزه (همسر کوپال) هم روان سالمی ندارد او رفتارهای ناشایست کوپال را میپذیرد و آنها را به خود وارد میداند، درست در همان جایی که کوپال تصمیم به راضی کردنش میگیرد و سعی میکند به او توجه کند فیروزه کوپال را ترک میکند از این نظر فیروزه جهانی تاریک حتی به مراتب تاریک تر از کوپال دارد.

کوپال  پیش از اینکه در انبارش زندانی شود در زیر هویت های کاذب خودش زندانی است ، او انزوای بی سببی را انتخاب کرده که حتی مجبور به پذیرش آن هم نیست ، او فکر میکند اطرافیانش را ترک کرده و حتی آنها را با نام مزاحم برای خودش تعریف میکند، بی آنکه حتی دلیلی برای ترک آنها داشته باشد. نویسنده سعی کرده داستان مرگ پسر کوپال را عامل این “خود ویرانگری” او نشان دهد که به نظر اگر وجود هم نداشت چیزی تغییر نمیکرد اینها نکات مثبت بعد روانشناسانه “کوپال” بودند اما کارگردان در ادای آنها چندان مطمئن عمل نکرده و بیشتر روی رابطه ی نمادین کوپال و هایکو مانور داده.

کوپالِ بی یال و کوپال

کاظم ملایی واقعا فیلم خوش ساختی تولید کرده از جلوه های ویژه تا طراحی صحنه، اما فیلم چند اشکال اساسی دارد که به خوش ساختی آن صدمه میزند یکی از مشکلات ندادن تجسم فضایی کامل از منزل کوپال حتی با وجود استفاده از نماهای دوربینهای مدار بسته است که کمی مخاطب را برای اولین بار گیج میکند.

اگر قرار بود “کوپال”  رده بندی سنی شود بدون شک رده بندی بزرگسال دریافت میکرد ؛ اگر صحنه پاره کردن شکم یک حیوان را بدون هیچ مقدمه و رنگ و لعابی  بگیریم شاید خیلی تب و تاب غیر معمول در مخاطب ایجاد نکند اما روشی که کاظم ملایی برای گرفتن این صحنه ها در صداگذاری و نورپردازی و… انتخاب کرده حس تنش متناسبی را در مخاطب ایجاد نمی کند و فقط فیلم را در سقف ظرفیت بزرگسال قرار میدهد . در بعضی از ایده های فیلمنامه هم میتوان الگو گرفتن از نمونه های خارجی مثل”مانگلهورن” را مشاهده کرد.

 

نقد فیلم مندی | Mandy
ادامه

در پایان

کوپال کاملا فیلم با ارزش و پیچیده ای حساب میشود آنقدر که نوشتن درموردش واقعا سخت است با این وجود نواقصی هم دارد که برای اولین فیلم بلند یک کارگردان مقبول است . 

تیزر فیلم

 

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *