نقد فیلم “بدون تاریخ بدون امضا”

“بدون تاریخ بدون امضا” ساخته ی وحید جلیلوند  پس از گشت و گذار در جشنواره های داخلی و خارجی و کسب جوایز رنگارنگ حالا به اکران عمومی در ایران رسیده ,جایی که عیار واقعی فیلم سنجیده می شود ، با ما همراه باشید در بررسی “بدون تاریخ بدون امضا” ؛

درصد بالایی از فیلمهای سینمای ایران در ژانر درام اجتماعی هستند با این وجود تعداد اندکی از این فیلم ها ارزش تماشای دوباره را دارند اما آیا ” بدون تاریخ بدون امضا” از آنهاست؟

 

 

باید اعتراف کنم وقتی برای اولین بار فیلم را دیدم در ۳۰ دقیقه اول فیلم یک نسخه ی بی جان از ” جدایی نادر از سیمین” به نظر میرسید : یک اتفاق ناگوار رخ میدهد، و تا پایان فیلم دنبال مقصر می گردیم، ساده است نه!؟ اما اینطور نبود ، با وجود شباهت ها، تفاوتهای اساسی در رفتار فیلم وجود دارد; بر خلاف جدایی نادر از سیمین فیلم برای تعریف داستان از تعلیق و درنگهای فنی و طولانی استفاده نمی کند فقط نقاط اصلی داستان را تعریف میکند حتی بعضی جاها از روی نقاط اصلی داستان میپرد .

فیلم داستان کاوه نریمان(با بازی امیر آقایی)  که با خانواده چهارنفره موسی(با بازی نوید محمد زاده) تصادف میکند را بیان میکند ، دکتر نریمان فرزند خانواده را معاینه می کند مشکل خاصی به نظر نمیرسد و موسی در قبال دریافت مبلغی به حضور پلسی در صحنه تصادف اصرار نمیکند فردای آن روز در پزشکی قانونی دکتر نریمان با اسم همان کودک برخورد می کند و خود را مقصر مرگ او تصور می کند قافل از اینکه علت مرگ چیز دیگری است …

جدا از تمام نقاط ضعف و قوت فیلم ، ناب ترین چیزی که فیلم به شما ارائه میدهد داستان است ، داستانی پیچیده ولی قابل فهم ، این دسته از فیلمها اگر چیز دیگری برای ارائه نداشته باشند تماشای دوباره شان خیلی سخت خواهد بود… با وجود داستان عالی بیان آن توسط کارگردان چندان بی نقص صورت نگرفته به عقیده خیلی از مخاطبان و منتقدان رفتار های شخصیت اصلی از جایی به بعد قابل درک نیست ولی من معتقد این ایراد در روایت داستان است.

شخصیت های داستان همگی با شرافت هستند و در شرایطی سخت گرفتار شده اند که مثل دیگر درام های ایرانی موضع همشان انفعال است ، ودر این شرایط شرافتشان آزمون میشود در این میان من چیز غیرقابل درکی در شخصیت ها نمی بینم . بازی نوید محمد زاده در نقش موسی دیدنی و با تمام نقشهای قبلیش متفاوت است در این فیلم او یک پدر است که نمی داند چگونه با عذاب وجدان مرگ فرزند خود کنار بیاید، حتی وجود خودش را هم سخت تحمل میکند؛ در سکانس بازسازی صحنه درگیری موسی و حبیب که به عقیده من اوج نقش آفرینی او در فیلم است وقتی بازرس پرونده (که بسیار عصبانی به نظر میرسد و دلیلش را نمیدانیم!!!!) از لیلا همسر موسی میخواهد که محل را ترک کند موسی تغییر رفتار میدهد نوید محمد زاده این صحنه را با تمام وجود بازی کرده او نمیتواند تحمل کند که اعضای خانواده اش به خاطر او تحقیر شود به همین خاطر با بازرس درگیری لفظی پیدا میکند و دو مامور درحالی که او همچنان غر میزند او را از محل خارج میکنند.در سمت دیگر امیرآقایی درنقش دکتر نریمان، قهرمان داستان نقش آفرینی میکند و شخصیت پردازی او هیچ مشکلی ندارد در نیمه اول فیلم او میخواهد بداند که آیا در مرگ امیرعلی ( فرزند موسی) مقصر بوده اما عذاب وجدانش به او اجازه ی بیخیال شدن را نمی دهد ، شما را نمیدانم اما حتی فکر اینکه در مرگ یک پسر بچه مقصر باشم ، من را می ترساند! اما مشکل در جایی است که او مطمئن میشود که علت مرگ مسمومیت است و ربطی به تصادف نداشته ولی همچنان اصرار به مقصر نشان دادن خود دارد علت این رفتار چیست؟ اینجا همان جایی است که فیلم در بیان داستان ناتوان است.

 

نقد فیلم Spy Who Dumped Me | جاسوسی که قالم گذاشت
ادامه

او از امید واهی دادن به موسی و همسرش میترسد فیلم در بیان این یک خط سینمایی عمل نکرده و تنها در گفت و گوی دکتر نریمان و همسرش به بیان این موضوع میپردازد یا اگر بیان کرده چندان شیوا نبوده، دکتر نریمان بدون شک قهرمانی تمام و کمال در دنیای تیره فیلم است  شاید پذیرفتن قهرمانی مثل دکتر نریمان برای مخاطب سینمای ایران سخت باشد اگر این طور باشد باید برای ذائقه مخاطب فکری کرد!

 

” بدون تاریخ بدون امضا” دنیای تاریکی دارد ؛ جلوه های بصری در فیلم چشم نواز نیست غم و اندوه شخصیتها تمام جو فیلم را تسخیرکرده. هیچ کدام از شخصیت های داستان نمی خندند ! حجم سنگین داستان اجازه ی نزدیک شدن بیش از حد ما به شخصیت هارا نمی دهد تا بتوانیم بیشتر آنهارا بشناسیم.

حرکات دوربین هم حال و هوای فیلم را دارد وجنب و جوش خاصی ندارد و فقط در سکانسهای درگیری نماهای مضطربی نشان میدهد ، در باقی فیلم تکان های کوچکی میخورد که میتوان آنرا در نماهای متوالی از راهرو های پزشکی قانونی  مشاهده کرد که حس مردگی را منتقل می کنند ، مرحله تصحیح رنگ (اتالوناژ) هم با همین حال و هوای انجام شده و رنگ های تیره در فیلم فراوان است.

با این همه ” بدون تاریخ بدون امضا ” من را متقاعد کرد تا برای بار دوم در سینما به تماشایش بنشینم و باید بگویم که بازی نوید محمدزاده دلیل خوبی برای تماشای دوباره فیلم است . جلیلوند میتواند فیلمهای بهتری بسازد او این موضوع را در ساخت  همین اثر ثابت کرده، امیدوارم فیلمهای بهتر در ژانرهای متفاوت از او ببینیم.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *